جوانان وطن در بستری ازخار
و یا برسینه دیوار
میان گرگ های تیزدندان سیه کردار
گلوها بر طناب دار
ندارد آشیانه یک کمی دیوار
و یا سقفی به هر مقدار
که آرامش دهد این بستر و بیمار
...
نمی دانم چرا ایران شده غمبار
چرا این مردمان نیک در پندار
فتاده درکُنام روبه مکار
نماد ملی ما زیر این آوار
شده درگیر این بدکار
نمودی یا نموداری نشد بیدار
نه آرامش نه یک دادار
که، گیرد انتقام خون آنان را از این کفتار
که، نفرین بر سیه کاران بی مقدار
به پا خیزیم
به پا خیزیم از این بدتر نخواهد شد سیه روزی
از این بدتر نخواهد شد غم اندوزی
به دست خود برافرازیم پرچم را
به دست خود براندازیم این غم را
همین بیگانگان برما روا کردند ماتم را
نباید سر فرود آریم این کم را
به خود آییم و بوسیم دست همدم را
بسازیم و به ساز آریم آدم را
که، ایران خود جهان گردد به این زودی

اسکنبیل