جنگلی را گر شغالی بیشه است
ساکنان جنگلش را ریشه است
ساکن جنگل بداند درد کار
غیرساکن دیگری بی ریشه است
ساکنان جنگلش را ریشه است
ساکن جنگل بداند درد کار
غیرساکن دیگری بی ریشه است
اسکنبیل
Abonnieren
Kommentare zum Post (Atom)
من و اسکنبیل هر دو زاده بیابانیم. او را به خاطر مقاومت و سازگاریش با همه نداریهای بیابانها دوست دارم و در بیابانهای زندگی ام آموخته ام. این اشعار برای اولین بار سروده شده است و برگرفته از کتابی یاکسی نیست
Über mich
Blog-Archiv
-
▼
2007
(68)
-
▼
Dezember
(11)
- سگ های دوره گردسگ های نا نجیبسگ های ول به گردبا پ...
- منقلی را پرذغالان سیاهچوب کبریت و یک مقدار کاهاخگر...
- در مکتبی که، عشق فراموش می شودتک شعله چراغ تو خامو...
- جنگلی را گر شغالی بیشه استساکنان جنگلش را ریشه است...
- دانه ای از تک درخت افتاداما در مسیر باددر گذرگاهی ...
- دنبال آرزو دویدم و هرگزندیدمشدر جستجوی او دویدم و ...
- پروا نمی کنند؟پروانه می کشندعاقل نمانده ودیوانه ...
- ای کاش بی ستارهای کاش پر فروغاز روی آسماندو سه خور...
- شب را به نام میهنوآن تاریخ کهنتا به سحر زمزمهعشق م...
- شناوری به کوی دلدر گوشه ای بی انتهاپروانه ای در آس...
- تو برای رسیدن به خداپله های هزارپای که، راگام های ...
-
▼
Dezember
(11)
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen